hati aku sakit, telinga aku bingit, mate aku dah bengkak menangisi kesakitan hati.

mulut si tua itu cukup lantang, cukup menjelikkan, cukup menyiat-nyiat hati yang rapuh ini.
aku jadi semakin membencinya hari demi hari, saat demi saat. Biar masa berlalu kononnye boleh menyembuhkan kelukaan di hati, tapi kesan nya x kan hilang dalam sekelip mata cuma.

" kenapa la abang kau tuh tak balik-balik?"
"kenapa la mak kau tuh slalu klua?"
"kenapa lah abang kau tuh tak bercakap-cakap langsung?"
" kenapa lah si abang kau yang sorang tuh asyik main computer jer?"
"kenapa lah kau nih gemok?"

si tua nih tak tau abang aku tak balik sebab die tak tinggal kat rumah, dah duduk rumah lain.
si tua tuh tak tau mak selalu kluar pergi masjid depan rumah, ade kuliyyah, bukan buang mase kat coffee bean! damn!
si tua tak tau bile abang aku x cakap sebab x nak buat die malu! sebab si tua nih pekak! maka, bile abang aku bersembang ngan die, si tua x dengar.
si tua tak mengerti sebab abang aku main komputer, bukannnye sesaje je... cari mende la!
si tua kecoh sebab aku gemok. so what? hu care?!

opsss, terlebih mengutuk. hohoho..

===========================================================================

biar terus mengharap sesuatu yang tidak pasti, kerana sesungguh nya keajaiban itu pasti berlaku. Yang perlu aku lakukan adalah sabar dan yakin cuma. hmm. sampai bila? sampai ia datang di depan mata.

============================================================================

kupesan pada angin, bawa kedukaan ku berlalu pergi